Deze blog over het geloof, hoe ik hier mee ben opgevoed en opgegroeid en hoe ik het weer terug vond.

Laat ik bij het begin beginnen. Ik ben van huis uit licht gelovig opgevoed, ging naar een christelijke basisschool en moest danken na het eten. Ik zeg bewust moet, omdat het toen voelde als een verplichting en ik niet wist waarom ik het nou eigenlijk deed. Na mijn geboorte ben ik gedoopt toen ik een half jaar oud was. Hiermee vroegen mijn ouders de zegen van God om mij te beschermen en hen te helpen met mijn opvoeding.

Maar goed, ik ging dus naar een christelijke basisschool, het enige christelijke aan die school wat ik me kan herinneren, was dat er elke ochtend een verhaal uit de Bijbel werd verteld. Christelijke normen en waarden had die school nou niet echt, nu ik er zo op terug kijk. De enige keren dat ik naar de kerk ging was met kerstmis, als we als school de kerstmusical uitvoerde, die elk jaar het zelfde was, zo dacht ik toen op dat moment.

Toen ik klein was zat mijn moeder altijd naast me op bed. We gingen dan samen bidden of ze zong een gebed voor me, las ze me voor uit een boek, en kletsten we nog wat. Het samen bidden, haar horen zingen, het geeft me nog steeds een warm gevoel. Vooral het liedje over engelen, die ik me nog probeer te herinneren, deze zong mijn opa geloof ik altijd voor mijn moeder.

Het geloof verdween naar de achtergrond, ik werd ouder en van samen bidden voor het slapen gingen we ineens over naar alleen nog maar praten (wat overigens altijd gezellig was). Naar de kerk ging ik na de basisschool nooit meer, jammer eigenlijk zo achteraf gezien. Jaren gingen voorbij, ik werd voor het eerst verliefd en kreeg een relatie. Dit was het punt waar ik het verst van mijn geloof verwijderd was, sterker nog niet meer voelde.

Maar in 2014 veranderde alles, de relatie liep stuk (gelukkig) ik hervond mezelf weer en genoot volop van het leven. Zoals in mijn tinderblog verteld ontmoette ik mijn verloofde in de zomer van 2014, toen werd alles anders. Mijn verloofde en zijn familie zijn gelovig, en vanaf dag 1 voelde ik een enorme rust als ik bij hem was. Hij liet me nadenken over God, het geloof en alles wat daar bij hoort. We hebben er veel over gepraat, ik heb mijn zorgen en twijfels aan hem verteld en dat hielp!

Hij gaf me de moed om weer te gaan bidden, ik ging totaal andere muziek luisteren en kwam weer dicht bij God te staan. Wat voelde ik me sterk! Sindsdien ben ik bezig mijn weg terug te vinden in het geloof, lees ik de Bijbel weer, verdiep ik mij in voorspellingen gedaan in de Bijbel en bid ik elke dag. Als ik bang ben bid ik, als ik blij ben bid ik (en dank ik). Naast dat mijn verloofde alles van mij weet en hij als eerste hoort waar ik mee zit of bang voor ben, vertel ik het ook gelijk aan God. Dan voel ik een energie door me heen gaan die mij totaal rustig maakt.

In het voorjaar van 2015 begon het idee bij mij te borrelen mezelf opnieuw te laten dopen. Want bij het terug vinden van het geloof hoort ook een nieuwe zegen, een nieuw begin. Daarom heb ik samen met mijn verloofde besloten ons te laten dopen. Voor mij opnieuw en als bevestiging van het geen waar mijn ouders 20 jaar geleden voor gekozen hebben en voor mijn vriend als eerste doop (hij is bij zijn geboorte opgedragen om later zelf de keuze te kunnen maken). Over deze doop schrijf ik nog een apart artikel.

Tot zover het verhaal van mijn zoektocht naar het geloof. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik ben blij dat ik het geloof terug gevonden heb.

Veel liefs, Marianne