Mijn schoonvader zei laatst…vertel jouw verhaal. Niet persoonlijk tegen mij maar tijdens zijn preek in de kerk. Ik geloof zelfs dat hij het twee diensten achter elkaar riep. Nou heb ik een jaar of twee geleden al eens een blog geschreven over hoe ik mijn geloof weer vond. Grotendeels door Nathan gaf ik daar aan. Nu ik twee jaar verder ben lijkt het me mooi om te kijken en te delen waar ik sta.

Read more

Lieve God,

Wat leven we in een rare tijd, een tijd met veel satanistische rituelen en gebeurtenissen. Een tijd waarin de wereld veranderd en anders wordt dan dat U hem ooit gemaakt heeft. Een wereld waarin betwijfeld wordt of Adam en Eva hebben bestaan, waarbij ze het over incest hebben. Dat terwijl als iemand goed de Bijbel leest hij leest dat U overal op de wereld mensen bracht, zij waren slechts de eersten.

Ik ben U een tijdje kwijt geweest, maar U mij niet. Een jaar of twee of drie deed ik niets meer met U, ik praatte niet meer ik bidde niet meer en deed veel dingen die U pijn hebben gedaan en waar ik eigenlijk ook mijzelf pijn mee deed. Maar ik ben nooit maar dan ook nooit het geloof in U of in Jezus kwijt geraakt. Ik heb mijn eigen belofte naar mezelf gebroken, hoewel ik dat nooit meer terug kan draaien heb ik het mezelf vergeven, zoals U het mij vergeven heeft. Dat ligt in het verleden, ik ben U zo dankbaar voor Nathan, hij heeft mij weer naar U toe begeleid. Soms ben ik even stil, dan vouw ik mijn handen en denk ik aan U. Als ik het even niet meer weet, niet meer zie zitten dan praat ik met U. Maar ook op mijn meest gelukkige momenten bepraat ik de dag met U.

Soms merk ik dat mijn hoofd wel vol raakt, omdat ik U opnieuw leer kennen maar er ook altijd iemand op de loer ligt om mij van uw pad af te krijgen. Dat zal alleen nooit lukken, U bent mijn veilige haven en aan mijn geloof in U blijf ik trouw. Over 9 weken ga ik met Nathan trouwen en word ik zijn vrouw, daar voel ik mij trots om en U vast ook. Wij gaan het huwelijk met U delen, U viert het feest met ons mee.

Bedankt Heer, dat u mij nooit hebt laten vallen ondanks alles wat ik heb gedaan in mijn leven. Ik zal U nooit opgeven net als U mij nooit zult opgeven. Bedankt voor wie U bent… en wat U doet.

Als wij elkaar ooit treffen in de toekomst, en daar geloof ik in, ga ik U een knuffel geven maar voor nu sluit ik mijn brief aan U af met een digitale knuffel, wetende dat U over mijn schouder mee leest.

Liefs,

Marianne

Wij zijn gedoopt! De dag die eerst nog ver weg leek, ligt nu alweer 2 dagen achter ons. We waren er allebei helemaal klaar voor en het was een geweldige dag!

De dag begon vroeg, rond 8 uur ging onze wekker, want we wouden rustig ontbijten, de spullen inpakken en nog even douchen. Al snel werdt het half tien en stapten we in de auto om naar de kerk te gaan. Vol verbazing zag ik dat mijn moeder en beste vriendin al (veel te vroeg ) geariveerd waren. Sterker nog, ik zag dat mijn vader in de auto zat! Dat was een enorm mooie verrassing, waar ik erg blij mee was en nog steeds blij mee ben!

Langzaam droop de kerk vol met mensen uit de gemeente, familie en vrienden. Er werd ons een warm badje beloofd, maar hoe verder de dienst kwam hoe nerveuzer de blik in de ogen van mijn schoonmoeder, want wat bleek, het water was KOUD! Eenmaal omgekleed liepen we achter elkaar het water in. Rillend voelde we het koude water langs onze benen en voeten, toen werd de microfoon naar mijn schoonmoeder gebracht. Ik zou als eerste gaan, op het juiste moment deed ik mijn neus dicht en vertrouwde ik volledig op mijn schoonmoeder en vriend. Die ene seconde onder water waste alle angsten en spanningen weg, eenmaal boven voelde ik me vrij en jong. Het koude water was heerlijk verfrissend, maar al snel kreeg ik het toch best koud.

Direct daarna was mijn vriend aan de beurt, dus tijd om op te warmen was er niet. Eenmaal boven zag ik ook op zijn gezicht een dikke grijns en gaven we elkaar een dikke knuffel. Toen waren daar dan eindelijk de warme handoeken om ons wat droger te maken. Terwijl we nog in het badje stonden sprak de gemeente lieve woorden over ons uit en zegende ons met vele mooie dingen en wensen. Koud? Dat hadden we het al lang niet meer, de warmte die de woorden uitdroegen waren genoeg om ons van binnenuit te verwarmen.

Na dat we ons aangekleed, gedroogd en wat opgewarmd hadden liepen we samen naar de koffie ruimte. We werden overspoeld met felicitaties, lieve cadeautjes en kaarten. Ik voelde me helemaal energiek en mijn huid en lichaam voelde zo licht als een veertje. De rust die ik voel en voelde is overweldigend. Voor nog niet gedoopte christenen is het zeker aan te raden, het is echt prachtig! Mocht je willen weten hoe een volwassendoop echt gaat, kijk dan even op mijn facebook pagina voor de filmpjes!

Ik ben blij dat ik deze keuze heb gemaakt en dat ik dit moment kon delen met mijn lieve vriend. Nu op naar het volgende feestje, al duurt dat nog 5 maanden en 8 dagen ;).

Veel liefs!

Deze blog over het geloof, hoe ik hier mee ben opgevoed en opgegroeid en hoe ik het weer terug vond.

Laat ik bij het begin beginnen. Ik ben van huis uit licht gelovig opgevoed, ging naar een christelijke basisschool en moest danken na het eten. Ik zeg bewust moet, omdat het toen voelde als een verplichting en ik niet wist waarom ik het nou eigenlijk deed. Na mijn geboorte ben ik gedoopt toen ik een half jaar oud was. Hiermee vroegen mijn ouders de zegen van God om mij te beschermen en hen te helpen met mijn opvoeding.

Maar goed, ik ging dus naar een christelijke basisschool, het enige christelijke aan die school wat ik me kan herinneren, was dat er elke ochtend een verhaal uit de Bijbel werd verteld. Christelijke normen en waarden had die school nou niet echt, nu ik er zo op terug kijk. De enige keren dat ik naar de kerk ging was met kerstmis, als we als school de kerstmusical uitvoerde, die elk jaar het zelfde was, zo dacht ik toen op dat moment.

Toen ik klein was zat mijn moeder altijd naast me op bed. We gingen dan samen bidden of ze zong een gebed voor me, las ze me voor uit een boek, en kletsten we nog wat. Het samen bidden, haar horen zingen, het geeft me nog steeds een warm gevoel. Vooral het liedje over engelen, die ik me nog probeer te herinneren, deze zong mijn opa geloof ik altijd voor mijn moeder.

Het geloof verdween naar de achtergrond, ik werd ouder en van samen bidden voor het slapen gingen we ineens over naar alleen nog maar praten (wat overigens altijd gezellig was). Naar de kerk ging ik na de basisschool nooit meer, jammer eigenlijk zo achteraf gezien. Jaren gingen voorbij, ik werd voor het eerst verliefd en kreeg een relatie. Dit was het punt waar ik het verst van mijn geloof verwijderd was, sterker nog niet meer voelde.

Maar in 2014 veranderde alles, de relatie liep stuk (gelukkig) ik hervond mezelf weer en genoot volop van het leven. Zoals in mijn tinderblog verteld ontmoette ik mijn verloofde in de zomer van 2014, toen werd alles anders. Mijn verloofde en zijn familie zijn gelovig, en vanaf dag 1 voelde ik een enorme rust als ik bij hem was. Hij liet me nadenken over God, het geloof en alles wat daar bij hoort. We hebben er veel over gepraat, ik heb mijn zorgen en twijfels aan hem verteld en dat hielp!

Hij gaf me de moed om weer te gaan bidden, ik ging totaal andere muziek luisteren en kwam weer dicht bij God te staan. Wat voelde ik me sterk! Sindsdien ben ik bezig mijn weg terug te vinden in het geloof, lees ik de Bijbel weer, verdiep ik mij in voorspellingen gedaan in de Bijbel en bid ik elke dag. Als ik bang ben bid ik, als ik blij ben bid ik (en dank ik). Naast dat mijn verloofde alles van mij weet en hij als eerste hoort waar ik mee zit of bang voor ben, vertel ik het ook gelijk aan God. Dan voel ik een energie door me heen gaan die mij totaal rustig maakt.

In het voorjaar van 2015 begon het idee bij mij te borrelen mezelf opnieuw te laten dopen. Want bij het terug vinden van het geloof hoort ook een nieuwe zegen, een nieuw begin. Daarom heb ik samen met mijn verloofde besloten ons te laten dopen. Voor mij opnieuw en als bevestiging van het geen waar mijn ouders 20 jaar geleden voor gekozen hebben en voor mijn vriend als eerste doop (hij is bij zijn geboorte opgedragen om later zelf de keuze te kunnen maken). Over deze doop schrijf ik nog een apart artikel.

Tot zover het verhaal van mijn zoektocht naar het geloof. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik ben blij dat ik het geloof terug gevonden heb.

Veel liefs, Marianne