Na mijn 21ste verjaardag die ik vierde op 15 augustus 2015 vertrok ik definitief naar het “hoge” noorden: Friesland. In de wolk van verliefdheid had ik nooit kunnen bedenken dat ik het nog best pittig zou vinden. Ik was verliefd (en dat ben ik overigens nog steeds hihi) en dacht er niet bij na dat samenwonen ook betekende verhuizen en dat verhuizen betekende niet meer bij papa en mama wonen en 103 km van mijn vertrouwde omgeving vandaan wonen…

Okeey, de intro klinkt heel dramatisch maar dat is wel waar het op neer kwam. Hoewel ik intussen mij als een vis in het water voel hier in het noorden was dat een jaar/ anderhalf jaar geleden wel anders. Ik moest erg wennen, nieuwe opleiding, nieuwe vriend (want hey we hadden nog niet eens een jaar verkering) en een nieuw huis. Een nieuwe omgeving die ik eigen moest maken. En 100% gewend ben ik nog steeds niet helemaal hoor maar ik denk dat dat wel komt. Hoe ik gewend ben in mijn nieuwe omgeving lees je overigens in mijn andere blog die ik een week geleden schreef.

Ik heb in het begin moeite gehad met het idee dat ik nooit meer bij mijn ouders zou wonen en soms, als mijn hormonen weer eens de kop op steken (zoals vandaag trouwens) dan voel ik dat gevoel nog weleens. Maar ik ben zo zielsgelukkig met mijn man en hoewel het mij niet uitmaakt waar we wonen als ik maar met hem ben zou ik het niet erg vinden om over een paar jaren iets lager in het land te gaan wonen, nog net in Friesland of net in Drenthe/Overijssel.

Daarnaast moest ik ook nog wennen aan Nathan en Nathan aan mij. Nathan is altijd heel zelfstandig geweest en ik wat minder, ik hoefde ook minder zelfstandig te zijn. Nathan moest ook veel voor zichzelf kunnen zorgen, ik niet. Dus dat ik niet zo’n ster was, en ben, in het huishouden heeft weleens wat strijd gekost. Overigens ook omdat ik een flinke chaoot ben. Maar inmiddels probeer ik zoveel mogelijk achter mijn bips op te ruimen. Als ik iets gebruik ruim ik het gelijk op, althans dat probeer ik. Niet omdat ik voor Nathan wil veranderen maar ook omdat ik zelf gek word van mijn chaotische hoofd. Ik merk nu ik een nieuwe baan heb dat ik snel vol zet en snel vergeet, dus ik probeer zo scherp mogelijk te zijn in wat ik doe en niet meer lui te zijn. Want even opruimen is een kleine moeite. (Wauw ik denk niet dat mijn moeder deze woorden ooit uit mijn mond heeft gehoord).

Daarnaast ben ik een stuk emotioneler en is Nathan een stuk rationeler. Ook dit moest even op de weegschaal, zo ben ik nu een stukje nuchterder en is Nathan wat meer meelevend geworden. Hij snapt wat ik nodig heb. (Nee ik zal niet weer wegkwijnen in romantisch gebrabbel maar dit past erbij ;) ). Het is dus niet zozeer geweest dat ik aan mijn omgeving moest wennen denk ik maar ook meer aan het samen wonen en eigen verantwoording nemen en assertief zijn. Ik ben nog steeds lerende maar ik voel dat het steeds beter gaat. Wat mijn omgeving betreft, er is een moment geweest dat ik wel heel erg terugverlangde naar mijn oude omgeving…tot de dagen kwamen dat ik het hardlopen weer oppakte. Toen ontdekte ik de mooiste plekjes om de hoek, de plekjes waar ik van houd: water en bos. Vooral het bos was iets wat ik ging missen en nu weer heb als ik daar behoefte aan heb. Hoewel ik nog steeds niet veel met Heerenveen zelf heb merk ik dat ik ook niet echt iets had met Apeldoorn. Tuurlijk het is mijn geboortestad maar ik zat er niet aan vast. Iets wat ik vroeger wel altijd dacht, knappe man die mij hier weg krijgt. Dus complimenten Nathan ;).

Maar wat bij mij dit jaar rust bracht is, en dat klinkt heel raar, mijn schoonzusje (schoonzus :P). Toen ik hoorde van mijn zwager dat hij een vriendin had, voelde ik dat het goed was. Dit was/ is de vrouw voor hem (maar dat wist hij dondersgoed haha). Ik voelde dat er een bepaalde leegte in de familie was gevuld en dat ik hier nu ook een complete familie heb. Niemand kan op tegen mijn eigen familie natuurlijk (okey Nathan natuurlijk wel) maar het voelt nu compleet. Dus Suus als je dit leest, ik ben blij dat je mijn schoonzus bent! (Okee, wordt) Ik heb er vertrouwen in dat ik hier in het noorden op korte termijn een leuke vriendengroep ga opbouwen, nu heb ik natuurlijk al superaardige kerkgenootjes ;). Daarnaast ben ik bezig mij te verdiepen in mijn geloof omdat ik het gevoel heb dat dat de afgelopen maanden weer op een lager pitje is te komen staan. Dus elke avond even in de Bijbel, met of zonder dat ik Nathan voorlees. Daarnaast heb ik geweldige boeken van onze bruiloft die ik allemaal nog moet lezen (wil lezen). Genoeg verdiepingsvoer dus.

Maar goed, nu ik in Friesland woon, kan ik natuurlijk ook keigoed Fries! Uhm… nou… nee, verstaan en begrijpen kan ik wel. Praten in het Frysk, nee dat is niet mijn ding en dat zal ook niet snel veranderen. Dus als je in het Fries tegen me wil praten, ga je gang (praat dan wel even langzaam alsjeblieft) maar als je een Fries antwoord terugverwacht zit je fout. Ik mag dan in Friesland wonen maar de taal spreek ik niet :).

Na al het wennen ben ik heel blij met het plekje waar ik woon en bovenal ben ik erg blij dat ik Nathan heb leren kennen, dat is het beste wat me ooit is overkomen! Mocht je nog iets willen weten over mijn verhuizing naar Friesland of iets anders wat daarmee samenhangt? Stuur me dan een berichtje, dan vertel ik het je of maak een extra blog!

-X- Marianne