Oké oké, op het moment van schrijven zijn we al weer een jaar en 10 dagen getrouwd, maar hey, ik was in Oostenrijk! Tijd om toch even te schrijven over ons eerste jaar als getrouwd stel.

Op 2 augustus 2016 gaven wij elkaar ons ja-woord. Nu een jaar later hebben we besloten ons huwelijk met een jaar te verlengen. Volgens de dame in Oostenrijk zelfs 200 jaar. Wat een heerlijke dag was het op 2 augustus dit jaar! Zoals jullie hebben kunnen lezen in de blog over Oostenrijk zijn we naar een gletsjer geweest, je wilt niet weten hoe mooi dat was!

Daar hebben we wat mooie foto’s genomen en in de middag hebben we niets gedaan, nou niets, spelletjes dan. Heerlijk rummikub gespeeld en daarna zijn we uit eten gegaan, de foto’s daarvan heb ik speciaal bewaard voor deze blogpost!

Maar het is natuurlijk niet de bedoeling om in de herhaling te vallen over de vakantie in Oostenrijk. Dus dat doe ik ook niet. Een jaar geleden zijn we getrouwd, een jaar en 10 dagen geleden. Hoewel ik dacht dat er niets zou veranderen, we waren immers al bijna twee jaar samen, gebeurde dat toch. Niet heel drastisch maar wel een beetje. Ik moet mezelf er soms aan herinneren dat ik getrouwd ben, ook omdat ik zo jong ben en soms mezelf betrap dat ik opnieuw aan het uitzoeken van een trouwjurken etc denk. En op het moment dat ik me dan “herinner”, nee beter, besef dat ik getrouwd ben dan voel ik mezelf stralen van trots. Ik ben getrouwd! Getrouwd met de liefste, leukste, knapste, slimste (9/10 keer) en de beste man die er bestaat. En ja ik weet dat iedereen dat van zijn of haar eigen man/vrouw vind. Maar de mijne is echt heel leuk!

Laatst, en dan bedoel ik de avond voor mijn verjaardag was ik kapot. Het was erg druk op het werk en ik moest nog iets doen waardoor alles langer duurde dan ik wou en ik voelde wat tijdsdruk omdat we immers een tafeltje gereserveerd hadden bij een restaurant. Ik was zo moe dat ik eigenlijk op het punt stond om een potje te janken. Ik appte naar Nathan dat ik “gesloopt” was. Ik kwam thuis en mijn lieve man stond al op me te wachten bij de schuurdeur, nam mijn fiets over en zette mijn fiets in de schuur neer. En hoewel hij niet beseft hoeveel dat op dat moment voor mij betekende en wat dat met me deed heeft hij ervoor gezorgd dat mijn hoofd in 1 klap leeg was en ik zin had in een gezellige avond. Gelijk liepen we naar het restaurant toe waar we zouden gaan eten en hij besefte het niet, maar door mij wat te laten praten en echt te luisteren (is hij goed in <3) heeft hij er voor gezorgd dat ik niet hoefde te huilen, niet langer meer te moe was. Lieverd als je dit leest, je bent echt geweldig! Hij kan zonder woorden mijn hoofd leegmaken, op andere gedachten brengen en mij troosten of sussen. Zelfs toen ik in de avond op bed lag en mijn hoofd weer wat overstroomde (niet letterlijk) wist hij, dit keer wel met woorden, mij weer rustig te krijgen.

Vervolgens en we praten nu over zaterdag (ja ik weet het vandaag zijn we dus 1 jaar en 14 dagen getrouwd), mijn verjaardag, hoorde ik om 12 uur ineens de wekker afgaan en toen ik een beetje wakker werd begon Nathan voor me te zingen. Man wat een lieverd! Ik voelde me gelijk jarig (ook al moest ik nog een paar uur slapen).

Ons eerste jaar stond ook in het teken van elkaar leren kennen, op een andere manier en nog meer dan we gedaan hadden. Het was een jaar van dingen accepteren van elkaar, maar ook van elkaar opbouwen en dingen leren. Nathan heeft mij veel geleerd en hoewel ik nog steeds een enorme chaoot ben weet ik dat Nathan dat inmiddels geaccepteerd heeft maar altijd zijn best doet mij te helpen minder rommelig te worden. Dat lukt steeds beter maar ik blijf iemand met wat gemakzucht en dat is prima. Zo heb ik ook geleerd dingen niet te zwaar te nemen en zijn we langzaam en zeker echt 1 aan het worden. 1 team tegen de wereld. Wij zijn familie en dat kan niemand verbreken, Nathan weet wanneer iets me raakt en wanneer iets mij pijn doet of net op het verkeerde moment gezegd wordt. Nathan heeft ervoor gezorgd dat ik meer volwassen ben geworden en gegroeid ben in het vrouw zijn. Hij zorgt dat ik relativeer op het moment dat een ander in paniek zou raken. Want het leven is maar het leven, en mensen zijn maar mensen, niemand kan je iets maken behalve God. Hij leert me meer over de Bijbel, het geloof en hij leert me sterker te worden in alles wat ik doe. En bovenal hebben we samen geleerd te communiceren, communicatie is key. Zo zei ik weleens ja of nee of hmm op iets terwijl ik het misschien niet begreep. Waar ik me dan vroeger voor schaamde en dus ja of nee of iets anders op antwoordde, vraag ik het nu. Wetende dat ik alleen maar kan leren ervan. Als ik iets niet zeker weet vraag ik het nog een keer in plaats van te gokken. Aannames maak ik al een hele tijd niet meer. Onze communicatie is echt gegroeid en daarmee ook onze band en relatie. Ook de vakantie heeft ons goed gedaan en ik kijk dan ook erg uit naar Corfu waar we lekker met zijn 2 zijn.

Nou is deze blog niet bedoeld om Nathan de hemel in te prijzen of een epistel te schrijven over onze relatie. Maar het mag wel gezegd worden. Het was een jaar vol wisselende emoties (voor mij althans), groei, liefde, geluk, plezier en nieuwe herinneringen. Lieve schat, ik weet dat je dit leest, ik heb zin in de toekomst samen, onze toekomst. Op naar het volgende spectaculaire jaar samen als 1 team! Want wat we al weleens zeiden is dat we soulmates zijn, nou dat zijn we. Voor iedereen die nog gaat trouwen of net getrouwd is, het eerste jaar is wat wennen maar als je blijft communiceren en van elkaar blijft houden en je aandacht op de ander richt, wordt het een sterk huwelijk die nog heel lang mag duren!

Ik ga genieten van de komende 349 dagen!

X Marianne